Πίνακας: «Inquisition of a witch» by E. Deschamps
Είναι φορές που παίρνει θέση πάλι στα σκοτάδια η ψυχή.
Μήπως την τρόμαξε κάποιο συναίσθημα, κάποια σκηνή ή λέξη;
Κάποιου προφήτη η φωνή;
Τόσο ανίερη όσο και ιερή.
Και πάλι γνώριμη και άσημη… όσο και μακρινή… ή κοντινή….
Δεν έχει σημασία.
Κάποιο παιδί σημάδεψε τα όνειρα με πέτρα από εφιάλτες.
Κι ύστερα κρύφτηκε να δει…
Τι θα φανερωθεί;
«Μην υποκύψεις!» φώναξε η φωνή.
Όμως δεν άντεξε να δει…
Ίσα που πρόλαβε τα βλέφαρα να ανοιγοκλείσει…
Κι ύστερα χάθηκε γελώντας στη σιωπή.
«Μην υποκύψεις!» φώναξε η φωνή.
Κάποιος απ’ το ικρίωμα ξεκρέμασε ένα πτώμα.
Κι ύστερα ο δήμιος του έδωσε τροφή.
Και πήρε χρώμα.
Κι έβαψε ανήμερα τα πέρατα της γης. Πότισε χώμα.
Κι έγινε σύμβολο ακατάδεκτης φυγής.
Καταραμένης.
Τόσο ανίερης… όσο και ιερής.
Της απαγόρευσης ο νόμος όρισε… τη συμφορά να φέρει το καρφί.
«Μην πλησιάσεις!» φώναξε η φωνή.
Το όνομά του δεν πρόλαβε να πει.
Μονάχα το ‘δειξε ετούτη η γραφή : «In Profundum Malorum»
Άτη Σολέρτη
Ακροβατούμε μια εποχή γεμάτη από εικόνες, χρώματα, βλέμματα, συναισθήματα, λέξεις, μορφώματα σκιών, δαιμόνων και θεών που χτίζουν σκέψεις...
Κι είναι γι’ αυτό επιλεγμένη να μας χρίσει μοναχικούς ερμηνευτές -μέσα στο πλήθος των θεατών της- μιας σκηνής συνυφασμένης με αντιθέσεις…
Συγχρόνως άψυχες φιγούρες ζωής και θανάτου στήνουν έναν παράξενο χορό στο πανηγύρι της ψευδαίσθησης…
Κι ο κρεμασμένος συνεχίζει να χλευάζει από ψηλά, πλαισιωμένος απ’ το ξύλο που τον χρίζει «τον χείριστο ως τα βάθη».
Αναρωτιέμαι… αν μου μοιάζει.
Μια αίσθηση επαναλαμβανόμενη στον χωροχρόνο της ύπαρξης…
Το τραγικό και κωμικό, το σκοτεινό και φωτεινό, το ερωτικό και το θανατηφόρο, πόσο αλήθεια ομοιάζουν!,
Η νοσταλγία κι η αποστροφή, η ενοχή και η εκδίκηση, το όραμα του παρελθόντος και η διόραση του μέλλοντος…, πόσο μπορεί και να τρομάζουν!
Ό,τι συνθέτει και διαμελίζει. Ό,τι υπνωτίζει και αφυπνίζει. Ό,τι υπάρχει και υφέρπει.
Μια ζοφερή δυαδικότητα, που καιροφυλακτεί παραμιλώντας στα υπόγεια της ανθρώπινης σκέψης...
Μια τραγελαφική όσο κι αληθινή θέαση των πραγμάτων…
Ένας σκοπός της ύπαρξης που μετατίθεται συνεχώς εξελισσόμενος, στον φαύλο κύκλο της διαδοχής του χρόνου…
Χωρίς να θέλει να θίξει κανένα λογοτεχνικό είδος και καμία μορφή τέχνης, το «In Profundum Malorum» φιλοδοξεί να αναδείξει ένα ρεύμα καλλιτεχνών με κεντρικό άξονα την ανθρώπινη ύπαρξη που τολμά να δει πίσω απ' τα σκοτάδια.
Από τη γέννηση ως το θάνατο. Με Ζωή και Θάνατο.
Από τη γέννηση ως το θάνατο. Με Ζωή και Θάνατο.
Με Θάνατο μέσα στη Ζωή, αλλά και Ζωή μέσα στο Θάνατο, αναπολώντας το όραμα του γέρου Ναυτικού δια στόματος του ποιητή S.T. Coleridge.
Αν ο δρόμος που διαβαίνεις κλέβει τη λάμψη απ’ τις σκιές που σε στοιχειώνουν…
Αν η ελπίδα για την ονειρεμένη απόδραση αντανακλά το παράλογο ιδεών…
Αν πάντα ήθελες να γίνεις μέλος ενός τσίρκου γκροτέσκου, σε μια στοά υποβλητικών συνδυασμών…
Αν έχεις κάτι να πεις, να δείξεις, ν’ αφήσεις…
με ρίσκο να κριθείς mort of it…
μπορείς να επικοινωνήσεις εδώ : mortofit@gmail.com
